Projekt „FUNDACJA DOBROCZYŃCA” był odpowiedzią na potrzeby mieszkańców. Jednak projekt był tzw. „projektem miękkim” co oznacza ,że po zakończeniu działań przewidzianych w projekcie nie zostałby po nim nawet ślad. Postanowiliśmy działać! Zebraliśmy grupę kilku chętnych osób i powołaliśmy własną fundację. Założenie fundacji okazało się dość zawiłym przedsięwzięciem.

Nasza nazwa „Dobroczyńca” została wybrana ponieważ każdy z nas miał mnóstwo pomysłów na dobroczynne działania ale określiliśmy się w dwóch słowach : „czynić czyli działać, być aktywnym” oraz „dobro czyli powodowanie uśmiechów na twarzach wszędzie gdzie tylko się da” stąd nazwa DOBROCZYŃCA.

Powołując fundację uratowaliśmy przedszkole w Kosakowie przy ulicy Majakowskiego 1, które miało zostać zlikwidowane z dniem zakończenia projektu. Rodzice i dzieci tak się przyzwyczaili i pokochali przedszkole ,że dzięki symbolicznym wpłatom udało się pokryć wydatki niezbędne do pracy przedszkola. Nasze przedszkolaki były cudne i kontakt z nimi dodawał nam „poweru” ale niestety zauważyliśmy , że część dzieci nie rozwija się prawidłowo… Były w naszej grupie dzieci 4-letnie,które korzystały z pampersa i 3-latki które nie mówiły. Po dwóch latach od zakończenia projektu tj. w 2014 roku postanowiliśmy utworzyć Niepubliczną Poradnię Psychologiczno-Pedagogiczną dzięki czemu możemy zapewnić naszym dzieciom BEZPŁATNE zajęcia specjalistyczne jak logopedyczne, psychologiczne i pedagogiczne.

W 2015 roku prowadziliśmy już 3 poradnie a pomoc odbierało u nas ponad 110 dzieci. W tym samym roku założyliśmy przedszkole terapeutyczne dla dzieci, których rozwój wymagał „turbo wsparcia”. 

Od 2010 roku prowadzimy przedszkola, w 2013 roku założyliśmy pierwsze ma terenie powiatu puckiego i wejherowskiego terapeutyczne przedszkole.

Rewolucją, którą wprowadziliśmy były małe 5-osobowe grupy przedszkolne.

Najtrudniejszym elementem w zarządzaniu naszymi placówkami był dobór dobrej kadry. Ważne jest dla nas to aby pracownicy czuli się częścią tej historii i aby szczerze kochali każde z dzieci. Takie cechy jak troska, ciepło, sympatia, uprzejmość i szacunek do dziecka to niestety coś czego nie można po prostu nauczyć się na studiach pedagogicznych. W dużej mierze trzeba mieć część z tych cech w sobie. Na dzień dzisiejszy mogę powiedzieć ,że nasza kadra to najwspanialsze osoby na tej planecie. Nasz zespół to cudowne i wspaniałe osoby z którymi sądzę ,że możemy wszystko co tylko nam się zamarzy.

Trudność w zarządzaniu jaką mogę tu wskazać to czasem brak finansów. Gdy potrzeb jest wiele a funduszy zbyt mało człowieka rozdziera rozpacz. Czasem jest po prostu żal. Czasem tak długo kombinujemy, piszemy listy do firm, prosimy wójtów i burmistrzów aż udaje się coś wymyślić jednak nie jest to łatwe.

Obecnie największym problemem jest brak odpowiednio dużego budynku. Chętnych wciąż przybywa a nam marzy się duży budynek dostosowany do naszych dzieciaków. Na razie to ciągle tylko marzenie.

W przyszłości zależy nam na otwarciu szkoły specjalnej, ośrodka wczesnej rehabilitacji i interwencji oraz domu terapii zajęciowej dla osób dorosłych. Chcielibyśmy uruchomić rehabilitację w domu dla dzieci z dojazdem fizjoterapeuty do dziecka. Zauważamy potrzebę otwarcia grupy terapeutycznej dla rodziców dzieci niepełnosprawnych. Chcemy powołać do życia ośrodek wiejski w którym dzieci będą mogły spędzać czas z rodzicami tak jak na turnusie rehabilitacyjnym ale w innej atmosferze-nie szpitalnej a kameralnej jak” u babci na wsi”. Marzymy o rozpropagowaniu publikacji dotyczących wpływu żywienia i leków na zaburzenia rozwojowe u dzieci. Chcemy dotrzeć z „latającymi terapeutami” do najmniejszych zapomnianych przez świat wsi w których być może małe dzieci o zaburzonym rozwoju czekają na pomoc i zrozumienie.

Planów jest bardzo dużo a jedyną przeszkodą jest niestety tylko brak pieniędzy ale nie powiedzieliśmy jeszcze ostatniego słowa.:)